masquerade for orchestra
James Ensor, Christ’s Entry into Brussels in 1889 (detail).
Information about this work at the Vancouver Symphony Orchestra
Orchestration:
3[2fl,1pic]23[2cl,1bcl]3[2bn,1 cbn]/4231/T/3perc/hp/str
Masquerade is inspired by the painting Christ’s Entry into Brussels in 1889, by Belgian artist James Ensor. I have set this culmination of fanfares, funfairs, and parading masks to an overture-like composition. It opens with ominous percussion and develops further into waltzing clarinets, referring to Ensor playing the harmonium in front of the painting in his workshop. Except for the waltz the work features marches and motives that function like characters from the painting. These characters blend together in a fast-paced closing ‘chase’ that finds a climax in chords that push to the forefront, like the grotesque figures in the painting.
The work burrows into the theme of alto ego, ‘the other I’, where the mundane persona takes on a sensational disguise. The captivating idea of society being one mass doppelgänger, where the true self is often more grotesque than the mask, is inspired by James Ensor’s painting, Christ’s Entry into Brussels in 1889. The music begins with a milieu of carnivals and parading masks symbolized by ominous percussion and later, waltzing clarinets. Except for the waltz, this work features marches and motives that culminate into a frenzy of a fast-paced closing ‘chase’ that climaxes in chords pushing to the foreground, like the grotesque figures in the painting.
The work was the first commission by the Vancouver Symphony Orchestra in the capacity as Composer-in-Residence. The VSO played the premiere on December 3 and 5, 2011.
Masquerade is gebaseerd op het schilderij De binnenkomst van Christus in Brussel in 1889 van de Belgische kunstenaar James Ensor. Ik heb deze processie van fanfares, kermismuziek, en maskers samengebracht in een ouverture-achtige compositie. Een belangrijk thema in Masquerade is het alterego, de andere ‘ik’, waar de dagelijkse persoon zich een sensationele vermomming aanmeet. Net als in Ensor’s schilderij gaat het om het fascinerende idee van de samenleving als massale dubbelganger, waar de ware identiteit vaak grotesker is dan het masker.
Masquerade begint met onheilspellende trommelaars om vervolgens uit te komen in walsende klarinetjes die verwijzen naar het door Ensor bespeelde harmonium dat onder het schilderij in zijn werkkamer stond. Behalve deze wals komen ook marsen langs in de compositie en motieven die fungeren als personages uit het schilderij. Deze personages smelten samen met een jachtige finale die z’n climax vindt in akkoorden die zich naar de voorgrond dringen, net zoals de groteske figuren in het schilderij.
