God liet toe dat ik lachte

voor ensemble

Deze opvallende titel is voor meerdere interpretaties vatbaar. Eerst zal ik wat achtergronden betreffende het stuk geven alvorens de titel van het werk toe te lichten.
Het stuk is ontstaan toen ik gedurende lange tijd van alles wat mij totdan toe gevormd had ver verwijderd was. Ver weg van mijn land en ver weg van mijn muziek, letterlijk en figuurlijk. Toen ik met dit stuk bezig was wilde ik voor mijzelf iets vinden wat mij houvast bood wat voor mij betekende het teruggrijpen op mijn culturele en muzikale achtergronden, dingen die in al de consternatie van het leven in een totaal andere cultuur voor mij tenminste herkenbaar waren en heel dicht bij mij zouden staan. Het toepassen van lokale muziek (het land waar ik zat was Thailand en de muziek van daar is Thaise en Chinese klassieke muziek wat overigens mijn interesse degelijk gewekt heeft) zou voor mij dus in dit geval zelfverloochening ingehouden hebben.
Om te beginnen moest ik de draad weer oppakken daar waar ik hem gedurende lange tijd had laten liggen. In mijn vorige stukken had ik een soort van werkwijze ontwikkeld die ik hier weer wilde toepassen; het werken met een toonveld waarin iedere noot zijn eigen register en vaak zelfs eigen instrumentatie heeft, wat hier en daar door lyriek of juist heftigheid onderbroken wordt. Dit is uiteindelijk in het tweede gedeelte van de compositie toegepast.
Een tweede gegeven dat ik wilde gebruiken was de vibrafoon als solo instrument. De vibrafoon is een door mij geliefd instrument en reeds in twee voorgaande werken (the Stillpoint en Double Smooth Disaster) heb ik het instrument toegepast en ermee geëxperimenteerd. De slotpassage van deze compositie bestaat uit een thematische vibrafoonsolo met tweede stem die samen hier en daar geharmoniseerd zijn.

De titel 'God liet toe dat ik lachte' komt uit het werk Titaantjes van de Nederlandse schrijver Nescio.