Quintetto

voor piano kwintet

In dit werk worden de mogelijkheden van het arpeggio afgetast. Al in de diatonische introductie (Andante Modesto, mt.1-37), die van slechts enkele toonhoogten gebruik maakt, doemt het arpeggio als kleuring en contrast met de overwegend langzaam voortgaande bewegingen op. Het tweede gedeelte (Allegro Moderato, mt.38-56) leeft bij de gratie van het arpeggio, net als de daarop volgende passage (mt.57-87) waar met name de strijkers er een bijzondere klank mee creëeren. De speelwijze van het arpeggio hier is traditioneel, zoals voor de viool aangetroffen zou kunnen worden in romantische vioolconcerten, alleen de klank (geruis) die er hier mee bereikt wordt, wordt verkregen zonder druk van de vingers op de snaren uit te oefenen. Als een soort vermummificeerde romantiek.
Het arpeggio wordt zeer grillig en onregelmatig toegepast in de ‘Skelettendans’ (mt.88-171), een technisch hoogstandje voor met name de piano. Tempo Primo (mt.172-190) en Tempo del Danza (mt.191-2) zijn recapitulaties van reeds gepasseerde gedeelten. Het gedeelte tot en met maat 131 is een zegeviering van het arpeggio en klinkt met behulp van durchbrochene Arbeit als één grote riedel. De quasi ‘fuga’ die volgt is geënt op het hoofdmotief (Motivo Principale) dat al te horen was in mt.87 met opmaat.
Als uiterste consequentie van het arpeggio klinken apocalyptische sirenes aan het slot. Het epiloogje in de slotmaat is een echo van het hoofdmotief.

Het Quintetto werd gecomponeerd in opdracht van het Amardi Pianokwintet, en werd financieel ondersteund door het Fonds voor de Scheppende Toonkunst.

De premiere zal plaatsvinden in Musis Sacrum te Arnhem op 2 mei, 2004.